Ένα πιο ασφαλές ασύρματο δίκτυο

Δεδομένης της ιδιαιτέρως ευάλωτης φύσης των Ασυρμάτων δικτύων, αυτά έχουν καταστεί θύματα συνεχών επιθέσεων, τις περισσότερες φορές με στόχο την απλή υποκλοπή πηγών πχ πρόσβαση στο Internet.
Σαν κεντρικό βήμα γνωρίζουμε όλοι την Κρυπτογράφηση και Αυθεντικοποίηση (Encryption / Authentication) χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα πρωτόκολλα του Router/Modem μας. Παρόλα αυτά υπάρχουν μερικά επιπλέον στοιχειά που αθροιστικά μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ασφάλεια του Ασυρμάτου Δικτύου μας. Συγκεκριμένα:

Ενεργοποίηση Πρωτοκόλλων Αυθεντικοποιήσης και Κρυπτογράφησης
Προτιμάμε το WPA II που αποτελεί την ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη μορφή για αυθεντικοποίηση και κρυπτογράφηση αυτή τη στιγμή για τα Ασύρματα Δίκτυα. Ούτως ή άλλως δεν αφήνουμε το δίκτυό μας σε καμία περίπτωση «ξεκλείδωτο».

Ενεργοποιώντας το MAC Filtering
Ενεργοποιούμε το φίλτρο του Δρομολογητή/Modem μας, έτσι ώστε μόνο συγκεκριμένες MAC διευθύνσεις να γίνονται αποδεκτές. Σε περίπτωση που χρειαστεί να συνδεθεί στο δίκτυο κάποιος άλλος χρήστης, τότε χειροκίνητα του δίνουμε αυτή τη δυνατότητα, πάντα μέσα από το Interface του Δρομολογητή/Modem.

Απενεργοποιώντας τον DHCP Εξυπηρετητή
Aπενεργοποιούμε τον DHCP εξυπηρετητή, ώστε ακόμα και αν κάποιος συνδεθεί χωρίς την έγκριση μας στο ασύρματο δίκτυ, να μην λάβει ΙΡ διεύθυνση και συνεπώς να είναι αδύνατο να συνδεθεί στο Internet. Εννοείται πως σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί να δώσουμε εμείς χειροκίνητα ΙΡ διεύθυνση στον υπολογιστή μας και να επιτρέψουμε να χρησιμοποιείται αυτή η διεύθυνση.

Ενεργοποιώντας τη δυνατότητα για SSID Cloaking
Απενεργοποιούμε την εκπομπή του ονόματος του ασύρματου δικτύου μας (SSID CLOAKING). Κατ΄αυτόν τον τρόπο το δίκτυο μας δεν είναι άμεσα ορατό από τους «γείτονες» και δυσκολεύουμε περαιτέρω την προσπάθεια τους να συνδεθούν σε αυτό.

Ενεργοποιώντας τη δυνατότητα για Access Point Isolation
Συνδεόμαστε στο Router/Modem μας και (αν παρέχει την δυνατότητα) ενεργοποιούμε το Access Point Isolation. Κατ΄άυτον τον τρόπο ακόμη και αν κάποιος  κακόβουλος καταφέρει να συνδεθεί στο ασύρματο δίκτυο, δεν έχει την δυνατότητα απευθείας επικοινωνίας με τους άλλους συνδεδεμένους υπολογιστές του δικτύου μας παρά μόνο με το Internet. Ως εκ τούτου διασφαλίζουμε λίγο περισσότερο τα προσωπικά μας δεδομένα.

Περιορίζοντας την ένταση του σήματος εκπομπής
Περιορίζοντας την ένταση εκπομπής του σήματος του Δρομολογητή/Modem μας, δεν το αφήνουμε να πάει πολύ μακρύτερα από τους τοίχους του δικού μας χώρου. Ως εκ τούτου είναι λιγότερο προσβάσιμο από τους «γύρω» μας.

(για extreme περιπτώσεις) …. Εισάγοντας RF Shielding
Αν θεωρείτε ότι τα παραπάνω βήματα δεν είναι αρκετά για την ασφάλεια σας, προτείνουμε RF Shielding. Μπορείτε να βάψετε τους τοίχους με κατάλληλη μπογιά και να καλύψετε τα παράθυρα σας με κατάλληλη αυτοκόλλητη επίστρωση, τα οποία περιορίζουν την ένταση του σήματος που «βγαίνει» εκτός του χώρου σας. Βέβαια, εκτός αν έχετε την ιδιότητα του μυστικού πράκτορα, κάτι τέτοιο δεν κρίνεται απαραίτητο.

Τα παραπάνω βήματα εξασφαλίζουν σε μεγάλο βαθμό την εμπιστευτικότητα, ακεραιότητα και διαθεσιμότητα του ασύρματου μας δικτύου. Οπωσδήποτε υπάρχουν πολλαπλά αντίμετρα για τον κακόβουλο επιτιθέμενο που μπορεί να ξεπεράσουν πολλά από αυτά τα εμπόδια πχ ειδικές κεραίες λήψης, λήψη πακέτων και έλεγχος ΙΡ διευθύνσεων, MAC spoofing κτλ.

Παρόλα αυτά, η κεντρική ιδέα του άρθρου αυτού είναι η «Άμυνα σε βάθος», όπου εισάγοντας πολλαπλές διαδοχικές ζώνες άμυνας, στοχεύεις στο να καταστήσεις το δίκτυο σου μη ελκυστικό στόχο, στην συντριπτική πλειοψηφία των εισβολέων και συνεπώς να παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ανέπαφο.

Το μοναδικό προαπαιτούμενο είναι καλή γνώση της χρήσης του Router/Modem που έχουμε και φυσικά πολύ προσοχή στον πειραματισμό μας, για να μην καταλήξουμε να κλειδώσουμε απέξω όχι τον επιτιθέμενο αλλά τον εαυτό μας.

Άρθρο του κ. Παναγιώτη Γαλιώτου
Καθηγητή της Σχολής Πληροφορικής του Mediterranean College

ΠΗΓΗ: pcnea.blogspot.gr

Επαναφορά serial keys με το SoftKey Revealer

Συνήθως τα εμπορικά προγράμματα μετά την εγκατάσταση τους χρειάζονται έναν κωδικό ενεργοποίησης ο όποιος παρέχεται με την αγορά. Εάν τύχει και χαθεί αυτός ο κωδίκος τότε μετά από ένα format του λειτουργικού συστήματος δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το πρόγραμμα και ίσως χρειαστεί να το ξαναγοράσουμε. 

 Το SoftKey Revealer μας χρησιμεύει στο να αποφύγουμε κάτι τέτοιο καθώς μπορεί να “διαβάζει” από την registry όλα τα serial keys και να τα αποθηκεύει. Δεν χρειάζεται εγκατάσταση και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από την ιστοσελίδα του.  

Δημοκρατία made in USA

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα ότι το διαδίκτυο θα αλλάξει ριζικά τα επόμενα χρόνια. Από χώρος ελευθερίας και έκφρασης θα μετατραπεί και σε μία ελεγχόμενή αγορά με αυστηρούς κανόνες λειτουργίας. Αυτό με την σειρά του θα το κάνει εργαλείο επιβολής των θέσεων, πολυεθνικών εταιριών και των δικτατορικών κυβερνήσεων που τις υπηρετούν. Οι ενδείξεις είναι πολλές πλέον και όσοι είναι υπέρμαχοι της λογικής δύσκολα θα διαφωνήσουν.

Πώς λοιπόν θα καταφέρουν οι ολιγάρχες να ελέγξουν το διαδίκτυο και μέσω αυτού τις αγαπημένες τους μάζες? Για αρχή έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να μεταφέρουν τις σκέψεις από τα κεφάλια των ανθρώπων σε σκληρούς δίσκους. Την δουλεία αυτή ανέλαβε να την κάνει το facebook. Πράγματι πριν το facebook το διαδίκτυο ήταν για τους hi-tech τύπους και για τους νέους κυρίως. Όμως με τον τρόπο που η διάσημη υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης εξελίχτηκε, όλοι-μικροί μεγάλοι- πλέον έχουν από έναν λογαριασμό. Εκεί κάθε μέρα συζητούν πολιτικά, κοινωνικά, ερωτικά και λοιπά θέματα ενώ μέσω του «like» εκφράζουν συμπάθειες στο οτιδήποτε. Τώρα κάποιος θα αναρωτηθεί και τι κάνουν δηλαδή, ότι λέω εγώ με τους φίλους μου τα κρατάνε και τα αποθηκεύουν? Αυτήν την απορία είχε και ο Μαξ Σρεμς, ένας αυστριακός φοιτητής νομικής, ο οποίος εξοργισμένος με τις ρυθμίσεις ασφάλειας του Facebook εκμεταλλεύτηκε τη ευρωπαϊκή νομοθεσία και απαίτησε από την υπηρεσία να του παραδώσει όλα τα δεδομένα που τον αφορούν. Αποτέλεσμα : ένα ολόκληρο CD με 1.222 αρχεία PDF, των οποίων η συνολική έκταση πλησιάζει το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι. Μέσα εκεί βρίσκονταν ένας ωκεανός προσωπικών δεδομένων, όπως όλα τα «like», όλα τα αιτήματα φιλίας που είχε αποστείλει και δεχτεί και όλες τις φωτογραφίες που είχε αναρτήσει τα προηγούμενα χρόνια Επίσης ο Σρεμς βρήκε δεδομένα που είχε διαγράψει από το προφίλ του. Απ’ ότι φαίνεται οι προγραμματιστές του Facebook τίποτα δεν το θεωρούν άχρηστο και άξιο διαγραφής…

Εντάξει λοιπόν, θα πει κάποιος άλλος, το κατάλαβα! Ότι γράφω και κάνω στο facebook καταγράφεται. Οπότε όταν δεν θέλω να με παρακολουθεί αυτή η κατασκοπευτική μηχανή θα κάνω ένα logout και ξεμπέρδεψα. Δυστυχώς ο χακερ Nik Cubrilovic έχει διαφορετική άποψη. Ο Nik παρατήρησε ότι ακόμα και όταν κάνει κάποιος logout από το facebook τα cookies του παραμένουν ενεργά. Κάθε φορά που συναντάμε μια ιστοσελίδα που περιέχει το διάσημο «like», το facebook ενημερώνεται για αυτήν μας την επίσκεψη. Άρα η κατασκοπευτική μηχανή συνεχίζει να ενημερώνεται για το ποιες ιστοσελίδες επισκεπτόμαστε ακόμα και όταν είμαστε αποσυνδεμένοι. Το ποιο απίστευτο όμως είναι ότι ακόμα και αυτοί που δεν έχουν καν λογαριασμό, εάν να βρεθούν σε μια σελίδα του fb, ξεκινά παρακολούθηση και γι’ αυτούς. Ο τρόπος είναι απλός: Η πρώτη φορά που θα καταλήξετε σε οποιαδήποτε σελίδα Facebook.com, η εταιρεία εισάγει cookies στον browser σας. Εάν εγγραφείτε, για έναν λογαριασμό, θα εισαγάγει δύο τύπους cookies. Εάν δεν δημιουργήσετε ένα λογαριασμό, τότε εισάγει μόνο έναν από τους δύο τύπους. Αυτά τα cookies καταγράφουν την κάθε φορά που επισκέπτεστε μια άλλη ιστοσελίδα που χρησιμοποιεί το κουμπί Facebook Like ή άλλο plugin του Facebook, την ώρα, την ημερομηνία και το δικτυακό τόπο που επισκέπτεστε. Μοναδικά αναγνωριστικά χαρακτηριστικά του υπολογιστή σας, επίσης, καταγράφονται. Το Facebook διατηρεί αρχεία καταγραφής των τελευταίων 90 ημερών των δραστηριοτήτων σας, τα οποία και διαγράφει μετά το πέρας του χρονικού διαστήματος αυτού (αφού το λένε έτσι θα είναι).

Το επόμενο ερώτημα που γεννιέται είναι το πώς είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί αυτός ο θησαυρός πληροφοριών από τις μεγάλες δυνάμεις. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή κάθε χρηστής συνδέεται από έναν τεράστιο όγκο δεδομένων ο οποίος είναι διαθέσιμος στις μυστικές υπηρεσίες, ταυτόχρονα η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και κατά συνέπεια της υπολογιστικής ισχύoς δημιουργεί νέες δυνατότητες εκμετάλλευσης τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πείραμα που θα γίνει με έναν υπερυπολιστή αμερικανικής υπηρεσίας που θα προσπαθήσει να προβλέπει μεγάλα κοινωνικά γεγονότα, εξετάζοντας έρευνες που γίνονται στο διαδίκτυο, δημοσιεύσεις στα μπλογκ, ροή στο internet κλπ. «Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός», λέει ο Thomas Malone, διευθυντής του Κέντρου Συλλογικής Ευφυΐας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT).

Η αμερικανική κυβέρνηση ενδιαφέρεται γι’ αυτές τις έρευνες. Φέτος το καλοκαίρι, μια μάλλον άγνωστη στο ευρύ κοινό υπηρεσία πληροφοριών άρχισε να συλλέγει ιδέες από πανεπιστημιακούς κοινωνικούς επιστήμονες και εταιρείες, αναζητώντας τρόπους ώστε να αναλυθεί αυτόματα το ίντερνετ σε 21 χώρες της Λατινικής Αμερικής, με σκοπό να συγκεντρωθεί και να υποβληθεί σε επεξεργασία μια μεγάλη ποσότητα πληροφοριών. Το τριετές πείραμα, που θα αρχίσει τον ερχόμενο Απρίλιο, χρηματοδοτείται από την υπηρεσία Intelligence Advanced Research Projects Activity (IARPA), η οποία ανήκει στο γραφείο του διευθυντή των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Υπάρχει ένα παρόμοιο πρόγραμμα που προωθείται από τη στρατιωτική ομόλογο της IARPA, την Defense Advanced Research Projects Agency ή DARPA, το οποίο έχει στόχο να εντοπίζει αυτόματα κοινωνικά δίκτυα ανταρτών στο Αφγανιστάν. Η στρατιωτική υπηρεσία υποστηρίζει πως η ανάλυσή της μπορεί να αποκαλύπτει πυρήνες τρομοκρατών και άλλες διεθνείς ομάδες προσώπων ακολουθώντας τα ίχνη από τις συναντήσεις τους, την εκπαίδευσή τους, καθώς και από τις ανταλλαγές υλικών και τις μεταβιβάσεις χρηματικών ποσών.

Πέρα όμως από τα γεωπολιτικά συμφέροντα και τις μυστικές υπηρεσίες εκείνο που δείχνει την ύπουλη στρατηγική των κυβερνήσεων είναι για παράδειγμα ο τρόπος αντιμετώπισης της πειρατείας. Επί 10 χρόνια επιτρέπουν στους χρήστες του διαδικτύου να κατεβάζουν παράνομα τραγούδια, ταινίες κλπ. Αφήνουν το πράγμα να διογκωθεί αναγκάζοντας τις δισκογραφικές και κινηματογραφικές εταιρίες ελέω οικονομικής ζημίας να κάνουν μηνύσεις και να κλείνουν trackers. Ακολουθούν νομοσχέδια για την καταπολέμηση της πειρατείας που στην ουσία είναι κατάργηση του απόρρητου στο διαδίκτυο. Και έρχεται μια ωραία μέρα που το Κογκρέσο των ΗΠΑ συζητά έναν νόμο που θα τους έδινε τη δύναμη να λογοκρίνει το Internet στον κόσμο - τη δημιουργία μιας μαύρης λίστας που θα μπορούσε να στοχεύσει το YouTube, το WikiLeaks και ακόμη και ομάδες όπως το Avaaz!

Σύμφωνα με το νέο νόμο, οι ΗΠΑ θα έχουν την δυνατότητα να αναγκάσουν τους παρόχους διαδικτύου να μπλοκάρουν οποιαδήποτε ιστοσελίδα με την υποψία της παραβίασης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή τη νομοθεσία για το εμπορικό σήμα, ή ακόμα και για παράνομες δραστηριότητες των χρηστών τους. Και, επειδή είναι τόσο μεγάλο το μέρος και το υλικό του Διαδικτύου που βρίσκεται στις ΗΠΑ, η μαύρη λίστα τους θα πατάξει την ελευθερία του διαδικτύου για όλους μας. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι τα δυτικά ΜΜΕ (και τα δικά μας φυσικά που τα αναπαράγουν) μας έχουν πρήξει τους όρχεις τόσα χρόνια για την λογοκρισία που πέφτει στην Κίνα και τα προβλήματα που συχνά έχει η Google με την κινεζική κυβέρνηση…

Η αίσθηση που βγαίνει από όλα αυτά είναι ότι όσο χαρήκαμε το internet το χαρήκαμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τώρα πρέπει να κόψουμε την σύνδεση και να επιστρέψουμε στην εποχή του χαλκού. Απλά πρέπει να καταλάβουμε ότι η χουντική κατάσταση η οποία επικρατεί στις ΗΠΑ από τις 9/11 δεν είναι στάσιμη αλλά εξελίσσεται και αφού η Ευρώπη (της αλληλεγγύης…) έχει το κακό συνήθειο να αντιγράφει τους «Yankees», καλό θα ήταν να προσέχουμε την κάθε μας κίνηση στο διαδίκτυο.

Μερικά στατιστικά στοιχειά:

Στεγανογραφία

Στεγανογραφία είναι η τέχνη της απόκρυψης ενός μηνύματος με τρόπο ώστε για την ύπαρξη του να γνωρίζει αποκλειστικά ο παραλήπτης του. Η διαφορά με την κρυπτογράφηση είναι ότι την ύπαρξη ενός κρυπτογραφημένου μηνύματος μπορούν να γνωρίζουν και τρίτα πρόσωπα, χωρίς όμως να γνωρίζουν το περιεχόμενο του που προστατεύεται από κάποια τεχνική κρυπτογράφησης.

Ανά τους αιώνες και με την εξέλιξη της τεχνολογίας αναπτύχθηκαν ποικίλες τεχνικές στεγανογραφίας. Ο ιστορικός Ηρόδοτος στο έργο του κάνει λόγο για δύο τέτοιες τεχνικές (πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες αναφορές σε τεχνικές στεγανογραφίας).

Στον κόσμο των ψηφιακών δεδομένων που ενδιαφέρει εμάς η στεγανογραφία βρίσκει εφαρμογή στην μεταμφίεση οποιουδήποτε αρχείου σε κάποιο άλλο αρχείο της ίδιας η άλλης μορφής (format). Για παράδειγμα μπορείτε να μεταμφιέσετε και να κρύψετε ένα αρχείο word "μέσα" σε ένα αρχείο εικόνας.

Η μεταμφίεση γίνεται σε τρία βήματα με την βοήθεια ειδικού λογισμικού. Αρχικά επιλέγετε το αρχείο που επιθυμείτε να αποκρύψετε. Στην συνέχεια επιλέγετε το αρχείο camouflage. Τέλος εισάγετε ένα password.

Ο παραλήπτης για να ανακτήσει το κρυμμένο αρχείο θα πρέπει να εγκαταστήσει το λογισμικο στεγανογραφίας που χρησιμοποιήσατε εσείς και να γνωρίζει και τον κωδικό προστασίας. Έτσι τυχόν αδιάκριτα μάτια (όσοι δεν γνωρίζουν τα δύο αυτά στοιχεία) το μόνο που θα μπορούν να δουν είναι το αρχείο camouflage.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνετε ότι η στεγανογραφία σε σύγκριση με την κρυπτογράφηση προσθέτει ένα ακόμα επίπεδο ασφαλείας για τα ευαίσθητα αρχεία σας. Αν κάποιος τρίτος αποκτήσει πρόσβαση σε ένα αρχείο σας προστατευμένο με κωδικό, μπορεί με την χρήση των κατάλληλων εργαλείων (password cracker tools) να ανακτήσει το password (πάντως εάν χρησιμοποιείτε περίπλοκους κωδικούς η διαδικασία του cracking μπορεί να απαιτεί πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί). Αν χρησιμοποιήσετε τεχνικές στεγανογραφίας το ίδιο πρόσωπο θα πρέπει πρώτα να μάθει για την ύπαρξη του αρχείου.

Υπάρχουν αρκετά προγράμματα στεγανογραφίας. Κάποια από αυτά είναι τα :

• Hide in Picture (Windows – απόκρυψη σε αρχεία τύπου BMP και GIF),

• MP3Stego (Windows – απόκρυψη σε αρχεία MP3)

• StegoStick (Windows – απόκρυψη σε αρχεία BMP, JPG, GIF, WAV, PDF, EXE κ.α.)

• Pict Encrypt (Mac – απόκρυψη σε αρχεία GIF, JPEG, TIFF, PNG και MacPICT)

Στο βίντεο που ακολουθεί βλέπουμε πως με το Stegostick κρύβουμε ένα αρχείο TXT μέσα σε ένα αρχείο JPEG.



Δείτε επίσης πως μπορείτε να κάνετε κάτι παρόμοιο με το command prompt και πως μπορείτε να κάνετε αόρατο έναν φάκελο.

Αόρατος φάκελος

Ορίστε ένα απλό κόλπο για να κρύψετε αρχεία στην επιφάνεια εργασίας και στα διάφορα directory του υπολογιστή σας. Οι φάκελοι χρειάζονται πάντα μια ονομασία ακόμα και αν είναι ένας χαρακτήρας. Υπάρχει τρόπος, αυτός ο χαρακτήρας να είναι το “κενό”. Δημιουργήστε ένα νέο φάκελο και για να δώσετε όνομα (ή μετονομασία) πατήστε Alt+0160 (με τα πλήκτρα του Num pad). Θα παρατηρήσετε ότι το όνομα του φακέλου θα παραμείνει κενό. Έπειτα κάντε “δεξί κλικ” > Ιδιότητες > Προσαρμογή > Επιλογές εικονιδίου και επιλέξτε ένα κενό εικονίδιο (βρίσκονται κάπου στη μέση). Μόλις πατήστε enter ο φάκελος θα εξαφανιστεί από την οθόνη. Βέβαια μπορείτε να τον επιλέξετε αλλά κάποιος που δεν ξέρει δύσκολα θα τον ανακαλύψει. Αυτό το κόλπο μπορείτε να το συνδυάσετε μαζί με κρυπτογράφηση για περισσότερη ασφάλεια. Δείτε και το κόλπο με τη φωτογραφία.

Stuxnet

Τον Ιούλιο του 2010 ανακαλύφθηκε το πρώτο όπλο φτιαγμένο αποκλειστικά από εντολές σε πρόγραμμα υπολογιστή. Όσο και αν η κοινή γνώμη έδειξε συγκλονισμένη από αυτή την είδηση και τα σχόλια περί «επιστημονικής φαντασίας» συνόδευαν κάθε σχετικό άρθρο, πρέπει να ομολογήσουμε ότι πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη. Η διείσδυση του αυτοματισμού στα μέσα παραγωγής πέρα από τα τεράστια πλεονεκτήματα που προσφέρει τα καθιστά ευάλωτα σε τέτοιας μορφής επιθέσεις. Γιατί να χαλάσουν οι ΗΠΑ(;) δισεκατομμύρια δολάρια για να «εκδημοκρατίσουν» με …βομβαρδισμούς το απείθαρχο Ιράν και να τερματίσουν το πυρηνικό του πρόγραμμα, αφού μπορούν κάλλιστα με την βοήθεια του Stuxnet να καταστρέψουν τους φυγοκεντρητές των πυρηνικών εργοστασίων. Το πρόγραμμα Stuxnet είναι ένα worm που έχει την δυνατότητα να εγκαθίσταται σε υπολογιστές και στοχεύει στα συστήματα SCADA που ελέγχουν την λειτουργία εμπορικών εργοστασίων και εγκαταστάσεων υποδομής (όπως υδραγωγεία και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας).

Η ύπαρξη του ανακαλύφθηκε πριν από έναν χρόνο, τον Ιούνιο του 2010 και φέρεται να είναι υπεύθυνο για το ανεξήγητο κλείσιμο κάποιων πυρηνικών εργοστασίων στο Ιράν. Η έρευνα που έκανε η Symantec για την διάδοση του Stuxnet στο διαδίκτυο, απέδειξε ότι το 58% των υπολογιστών στο Ιράν έχουν μολυνθεί από το worm. Το Αυστραλιανό δίκτυο ABC1 και ο σχεδιαστής Patrick Clair, δημιούργησαν ένα φανταστικό βίντεο που εξηγεί με απλό όσο και συναρπαστικό τρόπο όλη την ιστορία της εξέλιξης του ιού, μέχρι και τα ερωτήματα που έχει αφήσει ανοιχτά σήμερα.

Stuxnet: Anatomy of a Computer Virus from Patrick Clair on Vimeo.

Ο Eugene Kaspersky, Co-Founder & CEO της Kaspersky Labs, περιέγραψε τον Stuxnet ως το "άνοιγμα του Κουτιού της Πανδώρας" και συμπληρώνει ότι πλέον περνάμε στην εποχή της κυβερνοτρομοκρατίας. Επίσημα η Kaspersky Labs δηλώνει:

"Η βαθιά γνώση της τεχνολογίας SCADA, η εξειδίκευση της πολυεπίπεδης επίθεσης, η χρήση πολλαπλών zero-day ευπαθειών και νόμιμων πιστοποιητικών, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Stuxnet δημιουργήθηκε από μια ομάδα ιδιαίτερα εξειδικευμένων επαγγελματιών, οι οποίοι είχαν στη διάθεση τους σημαντικούς πόρους και οικονομική υποστήριξη. [...] Όλα τα παραπάνω στοιχεία υποδεικνύουν ότι η ανάπτυξη του worm Stuxnet είναι πιθανό να είχε τη στήριξη κάποιου κράτους, το οποίο έχει στη διάθεσή του σημαντικές πληροφορίες (βλ. CIA)."

Όσοι έχουν δει τον τρόπο λειτουργίας του Stuxnet, μιλούν για ένα ιδιαίτερα sophisticated computer worm. Μάλιστα, είναι Open Source και μπορεί ο καθένας μας να τον κατεβάσει, να τον μελετήσει και γιατι όχι, να τον τροποποιήσει καταλλήλως. Ο Stuxnet έφτασε ακόμα και στο TED 2011 που διεξήχθη στην California.

LastPass

Αν έχετε εγγραφεί σε πολλά site και έχετε επιλέξει διαφορετικό κωδικό για το κάθε ένα τότε σίγουρα θα αντιμετωπίζετε πρόβλημα στο να τους θυμάστε όλους. Αν πάλι έχετε επιλέξει έναν κωδικό για όλα, τότε τίθενται σοβαρά ζητήματα ασφαλείας. Μια λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι η εφαρμογή RoboForm. Τα μειονεκτήματα της συγκεκριμένης εφαρμογής είναι ότι υπάρχει όριο 10 κωδικών για την free έκδοση και ότι δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στους κωδικούς μας από έναν άλλο υπολογιστή εάν αυτός δεν τρέχει το συγκεκριμένο λογισμικό. Μια πιο ολοκληρωμένη λύση σε αυτό το πρόβλημα δίνεται από το LastPass. To LastPass είναι μια cloud εφαρμογή που κρυπτογραφεί και αποθηκεύει όλους τους κωδικούς μας στο διαδίκτυο. Έτσι σε οποίον υπολογιστή και αν είμαστε μπορούμε με ένα απλό login να έχουμε πρόσβαση στους κωδικούς μας. Το LastPass μπορεί να εγκατασταθεί σε όλα τα λειτουργικά συστήματα και λειτουργεί ως plug-in στους browser μας. Επίσης το πρόγραμμα διαθέτει έναν εξαιρετικό password generator. Πάντως επειδή με το LastPass όλοι οι κωδικοί αποθηκεύονται σε κάποιον server στο διαδίκτυο, το RoboForm είναι πάντα μια ποιο ασφαλής επιλογή.

Sandboxie

Αν σας αρέσει να δοκιμάζετε συχνά καινούριες εφαρμογές αλλά φοβάστε την πιθανότητα κάποια από αυτές να περιέχει κακόβουλο λογισμικό τότε μπορείτε να φτιάξετε ένα εικονικό pc και να τις δοκιμάζετε εκεί. Αν πάλι βαριέστε την όλη διαδικασία τότε το Sandboxie είναι μια εξαιρετική εναλλακτική λύση. Μάλιστα το Sandboxie έχει το πλεονέκτημα ότι η εφαρμογή θα τρέχει στο κανονικό pc και θα εκμεταλλεύεται όλους τους διαθέσιμους πόρους του συστήματος. Η εφαρμογή αυτή δεσμεύει ένα τμήμα του σκληρού δίσκου και φτιάχνει ένα απομονωμένο περιβάλλον από το υπόλοιπο σύστημα μας.

κάντε "κλικ" στη φωτογραφία

Εκεί μέσα μπορούμε να αποθηκεύσουμε και να τρέξουμε εφαρμογές. Αν κάποια από αυτές περιέχει κακόβουλο λογισμικό η απλά καταρρεύσει, το σύστημα μας παραμένει ανέπαφο. Πρόκειται για μια μοναδική προσέγγιση στο θέμα της προστασίας του συστήματος, το οποίο απαιτεί κάποια εξοικείωση αρχικά, αλλά ανταποκρίνεται άψογα.

FTP server

Εάν θέλουμε να έχουμε πρόσβαση στα αρχεία του υπολογιστή μας (και δεν μας απασχολεί η ασφάλεια) από άλλους H/Y ή να στείλουμε ένα μεγάλο αρχείο σε κάποιον τότε το στήσιμο ενός FTP server είναι ιδανική λύση. Αν και ακούγεται πολύπλοκο με την βοήθεια του FileZilla Server τα πράγματα απλοποιούνται. Για αρχή πρέπει να κατεβάσουμε το πρόγραμμα και να το εγκαταστήσουμε. Στην Έναρξη>Προγράμματα>FileZilla Server θα βρούμε τρεις συντομεύσεις : FileZilla Server Interface, Start FileZila Server, Stop FileZilla Server. Αν ρυθμίσουμε ο server και το interface να ξεκινήσουν μετά το τέλος της εγκατάστασης, τότε πρέπει να μας έχει εμφανιστεί το αυτό το παραθυράκι για κάνουμε login (αν όχι επιλέγουμε Start FileZila Server και FileZilla Server Interface).

Αφού ορίσουμε κωδικό και βάλουμε την σωστή πόρτα (εάν την είχαμε αλλάξει στην εγκατάσταση) πατάμε ok. Τότε θα εμφανιστεί το interface με το οποίο θα κάνουμε τις ρυθμίσεις.

Στην συνεχεία πηγαίνουμε στο edit>settings. Και στην καρτέλα General settings δίνουμε αυτές τις ρυθμίσεις. Δεν είναι δεσμευτικο να βαλετε την πορτα 21.

Στην καρτέλα Passive mode settings πρέπει να ορίσουμε ένα εύρος από ports για αυτούς που θέλουν να συνδεθούν από το διαδίκτυο. Εννοείται ότι μπορείτε να βάλετε άλλες πόρτες.

Εδώ πρέπει να ορίσουμε το download limit το οποίο πρέπει να αντιστοιχεί με το upstream bandwidth της γραμμής adsl που έχουμε. Συνήθως για γραμμές 1Mbit βάζουμε 20kb/s, και για γραμμές 24Mbps κοντά στα 60kb/s.

Κλείνοντας ρυθμίζουμε και την καρτέλα Logging αντιστοιχα:

Αφού γίνουν όλα αυτά, μένουν ακόμα δυο βήματα ώστε να μπορεί κάποιος να κατεβάζει από τον FTP server μας. Το ένα είναι να μπούμε στο interface του router και να κάνουμε port forward τις πόρτες που βάλαμε στις καρτέλες General settings και Passive mode settings. Αν αντιμετωπίστε δυσκολίες βρείτε οδηγίες για το router σας στο portforward.com . Το άλλο που πρέπει να κάνουμε είναι να επιλέξουμε στο FileZilla interface Edit>Users και να δημιουργήσουμε τουλάχιστον έναν χρήστη.

Μπορούμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα anonymous χρήστη, που θα τον χρησιμοποιεί οποιοσδήποτε, και να κάνουμε αντιστοίχιση με κάποιον φάκελο (shared folders) του υπολογιστή μας. Παράλληλα μπορούμε να φτιάξουμε έναν χρήστη που θα αφορά εμάς (με κωδικό) και ο οποίος θα αντιστοιχεί ίσως σε κάποιον άλλο φάκελο που θέλουμε να έχουμε μόνο εμείς πρόσβαση.

Για να κάνετε δοκιμές δώστε την εξωτερική σας IP σε κάποιον που έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο από άλλο σπίτι. Αν για παράδειγμα έχετε την IP 23.34.121.1 θα πρέπει να πληκτρολογήσει στον browser του, ftp://23.34.121.1 . Αν θέλετε να το τσεκάρετε μόνοι σας πληκτρολογήστε στον δικό σας browser ftp://127.0.0.1 , ενώ αν έχετε στήσει τοπικό δίκτυο από δυο και πάνω υπολογιστές και θέλετε να κάνετε χρήση του server από κάποιο PC θα βάλετε την αντίστοιχη εσωτερική IP του υπολογιστή που εγκαταστήσατε το FileZilla Server (192.168.x.x).

Είναι προφανές ότι για να μπορέσουμε να μπούμε στο FTP server μας από το διαδίκτυο και να κατεβάσουμε ένα αρχείο από το PC μας όταν δεν θα είμαστε κοντά σε αυτό πρέπει να ξέρουμε την IP. Όμως οι IP που μας δίνουν οι πάροχοι δεν είναι στατικές αλλά δυναμικές και αλλάζουν ανά διαστήματα. Για να είμαστε λοιπόν πάντα σίγουροι ότι μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στον server μας, καλό είναι να φτιάξουμε ένα domain name. Οι dyn.com και co.cc προσφέρουν αυτήν την υπηρεσία δωρεάν.

S-HTTP

Το πρωτόκολλο Secure Hyper Text Transfer Protocol (S–HTTP) αναπτύχθηκε για λογαριασμό της κοινοπραξίας CommerceNet το 1994. Στη σημερινή του μορφή, το πρωτόκολλο ορίζει μια επέκταση του ΗΤΤΡ που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει υπηρεσίες ασφάλειας απ’ άκρη σ’ άκρη σε συναλλαγές WWW. Το πρωτόκολλο δίνει έμφαση στην ευελιξία επιλογής μηχανισμών διαχείρισης κλειδιών, πολιτικών ασφάλειας και κρυπτογραφικών αλγόριθμων, υποστηρίζοντας ανοικτές διαπραγματεύσεις μεταξύ πελατών και εξυπηρετητών. Για παράδειγμα, το πρωτόκολλο δεν απαιτεί τη χρήση πιστοποιητικών. Αν ο πελάτης διαθέτει πιστοποιητικό, τότε αυτό χρησιμοποιείται. Αν όχι, τότε χρησιμοποιούνται άλλες τεχνικές ασφάλειας.

Η τρέχουσα προδιαγραφή S–HTTP υποστηρίζει τους αλγόριθμους MD2, MD5 και SHA–1 για μονόδρομες συναρτήσεις σύνοψης, τους αλγόριθμους DES–CBC, 3DES–CBC, DESX–CBC, IDEA–CFB, RC2–CBC, RC4, CDMF–CBC για κρυπτογράφηση και τους αλγόριθμους RSA και DSS για ψηφιακές υπογραφές.

Το S–HTTP επιτρέπει τη διαλειτουργικότητα μεταξύ διαφόρων υλοποιήσεων και είναι συμβατό με το ΗΤΤΡ. Αυτό, βασικά, σημαίνει ότι ένας πελάτης S–HTTP μπορεί να επικοινωνήσει με ένα ΗΤΤΡ εξυπηρετητή (που δεν υποστηρίζει S–HTTP) και αντιστρόφως. Φυσικά, η επικοινωνία τους δε θα χρησιμοποιεί τα χαρακτηριστικά ασφάλειας του S–HTTP.

Συντακτικά, τα μηνύματα S–HTTP είναι παρόμοια με τα μηνύματα ΗΤΤΡ. Αποτελούνται από μια γραμμή αίτησης ή κατάστασης, που ακολουθείται από μια σειρά γραμμών επικεφαλίδας, και ένα σώμα που μπορεί να περιέχει ένα εσώκλειστο περιεχόμενο. Το S–HTTP υποστηρίζει προστασία περιεχομένου μηνύματος με τρεις ανεξάρτητους μηχανισμούς: ψηφιακή υπογραφή, αυθεντικοποίηση και κρυπτογράφηση. Κάθε μήνυμα μπορεί να υπογραφεί ψηφιακά, να αυθεντικοποιηθεί ή να κρυπτογραφηθεί ή να προστατευτεί με οποιονδήποτε συνδυασμό αυτών ή να μην προστατευτεί καθόλου.

• Αν εφαρμοστεί η ψηφιακή υπογραφή, ένα κατάλληλο πιστοποιητικό (ή αλυσίδα πιστοποιητικών) πρέπει να επισυναφθεί στο μήνυμα. Εναλλακτικά, ο αποστολέας μπορεί να απαιτήσει από τον παραλήπτη να βρει εκείνος, ανεξάρτητα, τα απαραίτητα πιστοποιητικά.

• Αν εφαρμοστεί η αυθεντικοποίηση μηνύματος, υπολογίζεται ένας κώδικας αυθεντικοποίησης μηνύματος (Message Authentication Code – MAC) και μια τιμή σύνοψης του κειμένου, χρησιμοποιώντας ένα κοινό μυστικό κλειδί. Το κλειδί αυτό μπορεί να έχει συμφωνηθεί χρησιμοποιώντας κάποια αυτοματοποιημένη ή όχι μέθοδο διακίνησης. Ένας τρόπος συμφωνίας κλειδιού είναι και η χρήση εισιτηρίων του συστήματος Kerberos. Η αυθεντικοποίηση μηνύματος παρέχεται ως ξεχωριστή υπηρεσία ασφάλειας, επειδή η διαδικασία ψηφιακής υπογραφής μιας συναλλαγής πρέπει να είναι ξεκάθαρη και συνειδητή επιλογή του χρήστη, ενώ πολλές ανάγκες αυθεντικοποίησης μπορούν να ικανοποιηθούν με κάποιον απλούστερο μηχανισμό, όπως αυτός που παρέχεται από μια μονόδρομη συνάρτηση σύνοψης με κλειδί.

• Το S–HTTP ορίζει δύο μηχανισμούς διακίνησης κλειδιών. Ο πρώτος απαιτεί πιστοποιητικά δημόσιων κλειδιών και υποστηρίζει ανταλλαγή κλειδιών εντός ζώνης (in–band). Στην περίπτωση αυτή ο αποστολέας μεταδίδει το κλειδί συναλλαγής κρυπτογραφημένο με το δημόσιο κλειδί του παραλήπτη. Ο δεύτερος μηχανισμός δεν απαιτεί τέτοια πιστοποιητικά. Στην περίπτωση αυτή η συναλλαγή εξασφαλίζεται με ένα κλειδί που έχει εξωτερικά συμφωνηθεί και οι σχετικές πληροφορίες βρίσκονται σε μια από τις συγκεκριμένες γραμμές επικεφαλίδας S–HTTP. Εναλλακτικά, κλειδιά συναλλαγών μπορούν επίσης να εξαχθούν από εισιτήρια του συστήματος Kerberos. Για να είναι αναγνωρίσιμη η χρήση του S–HTTP, έχει οριστεί ένας νέος προσδιοριστής πρωτοκόλλου URL με το όνομα shttp.

Τέλος πρέπει να σημειώσουμε οτι το S–HTTP δεν έχει καμιά σχέση με το HTTPS, το οποίο είναι ένας συνδιασμός των πρωτοκόλλων HTTP και SLL.

SSL

Το πρωτόκολλο TCP παρέχει μια αξιόπιστη ροή bytes μεταξύ δύο κόμβων. Το πρωτόκολλο αυτό είναι προσανατολισμένο σε σύνδεση και έχει κατάσταση, ανιχνεύει απώλειες πακέτων και λήψη πακέτων εκτός σειράς και απορρίπτει επαναλαμβανόμενα δεδομένα. Το πρωτόκολλο, επίσης, εκτελεί αυθεντικοποίηση οντότητας βασισμένη σε διευθύνσεις, όταν εγκαθιστά σύνοδο μεταξύ δύο κόμβων. Το TCP δεν υποστηρίζει ισχυρή κρυπτογραφική αυθεντικοποίηση οντοτήτων, ακεραιότητα δεδομένων και εμπιστευτικότητα. Οι υπηρεσίες αυτές εισάχθηκαν στο πρωτόκολλο Secure Socket Layer (SSL), που αναπτύχθηκε από την Netscape, κυρίως για να προστατεύσει την κίνηση στον παγκόσμιο ιστό. Η προδιαγραφή Transport Layer Security (TLS) της IETF είναι σχεδόν ταυτόσημη με την έκδοση 3 του SSL και γι’ αυτό το πρωτόκολλο είναι τώρα γνωστό ως SSL/TLS.

Μέσα στη σειρά πρωτοκόλλων Internet, το SSL βρίσκεται μεταξύ του επιπέδου εφαρμογής(π.χ. HTTP - προβολή ιστοσελίδων,FTP - μεταφορά αρχείων, IMAP - email) και του TCP.
Επομένως, το SSL μπορεί να βασίζεται στις ιδιότητες που εγγυάται το TCP και, για παράδειγμα, δε χρειάζεται να ασχοληθεί με την αξιόπιστη παράδοση των δεδομένων. Όπως και το TCP, το SSL έχει κατάσταση και είναι προσανατολισμένο σε σύνδεση. Η κατάσταση συνόδου SSL περιέχει πληροφορίες που απαιτούνται για την εκτέλεση κρυπτογραφικών αλγόριθμων, όπως ταυτότητα συνόδου, καθορισμός κρυπτογραφικού συστήματος, κοινά μυστικά κλειδιά, πιστοποιητικά, τυχαίες τιμές που χρησιμοποιούν πρωτόκολλα, όπως το πρωτόκολλο Diffie–Hellman, κ.λπ. Για να εξυπηρετήσει την επιβάρυνση που προκαλείται από τη διαχείριση κλειδιών, μια σύνοδος SSL μπορεί να περιέχει πολλαπλές συνδέσεις. Το χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια σύνοδος HTTP μεταξύ ενός πελάτη και ενός εξυπηρετητή, όπου δημιουργείται μια καινούργια σύνδεση για τη μεταφορά ενός σύνθετου εγγράφου. Μόνο ένα υποσύνολο της πληροφορίας κατάστασης χρειάζεται να αλλάξει για κάθε σύνδεση.

Το πρωτόκολλο SSL υποδιαιρείται σε δύο υπο–πρωτόκολλα:

• Το πρωτόκολλο εγγραφής SSL και
• Το πρωτόκολλο χειραψίας SSL.


ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΕΓΓΡΑΦΗΣ SSL

Το πρωτόκολλο εγγραφής SSL δέχεται blocks δεδομένων από ένα πρωτόκολλο ανώτερου επιπέδου, τα τεμαχίζει σε μη κρυπτογραφημένες εγγραφές SSL και μετά εφαρμόζει τον κρυπτογραφικό μετασχηματισμό που καθορίζεται από την παράμετρο cipher spec στην τρέχουσα κατάσταση συνόδου. Βασικά, το πρωτόκολλο αυτό παρέχει μια υπηρεσία παρόμοια με αυτή του IPsec, η δε ομοιότητα ανάμεσα στη σύναψη ασφάλειας του IPsec και την κατάσταση SSL δεν είναι καθόλου τυχαία.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΧΕΙΡΑΨΙΑΣ SSL

Το πρωτόκολλο χειραψίας SSL είναι το βασικό πρωτόκολλο που βρίσκεται πάνω από το πρωτόκολλο εγγραφής SSL. Μηνύματα χειραψίας SSL παρέχονται στο πρωτόκολλο εγγραφής SSL, όπου εσωκλείονται μέσα σε μία ή περισσότερες εγγραφές SSL, οι οποίες υφίστανται επεξεργασία και μεταδίδονται όπως καθορίζει η μέθοδος συμπίεσης και οι προδιαγραφές κρυπτογράφησης των τρεχουσών καταστάσεων συνόδου και σύνδεσης. Ο σκοπός τουπρωτοκόλλου χειραψίας SSL είναι να μπορέσουν ο πελάτης και ο εξυπηρετητής να συμφωνήσουν για τα πρωτόκολλα που θα χρησιμοποιήσουν στην επικοινωνία τους, να επιλέξουν τη μέθοδο συμπίεσης και τις προδιαγραφές κρυπτογράφησης, πιθανόν να αυθεντικοποιηθούν αμοιβαία, και να δημιουργήσουν ένα βασικό μυστικό, από το οποίο είναι δυνατόν να παραχθούν τα διάφορα κλειδιά συνόδων για κρυπτογράφηση και αυθεντικοποίηση μηνυμάτων.

Περιληπτικά, η λειτουργία του πρωτοκόλλου φαίνεται στο παρακατω σχημα (κάντε κλικ για μεγέθυνση):

HTTP

Όπως γνωρίζουμε το Internet αναλύεται σε 4 επίπεδα (Network Access, Internet, Transport, Application) όπου το κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα διαθέτει μια ομάδα πρωτοκόλλων. Το σύνολο αυτών των πρωτοκόλλων ονομάζεται TCP/IP. To Hypertext Transfer Protocol (HTTP) είναι πρωτόκολλο του επιπέδου Application και χρησιμοποιείται για τη μεταφορά των δεδομένων αλλά και για τις κλήσεις από τον Web server στον Web browser (και αντίστροφα).

Οπως όλες οι υπηρεσίες του Internet έτσι και η υπηρεσία WWW στηρίζεται στο μοντέλο πελάτη / διανομέα (client/server). Αυτό σημαίνει, πως το σύνολο των πληροφοριών βρίσκεται σε κάποιον υπολογιστή που εξυπηρετεί κλήσεις ανάσυρσης. Το πρόγραμμα εξυπηρέτησης των κλήσεων ονομάζεται server, ενώ το πρόγραμμα το οποίο στέλνει τις κλήσεις στον server ονομάζεται client. Έτσι, λοιπόν, στην υπηρεσία WWW ο server ονομάζεται Web server και ο client ονομάζεται Web client ή Web browser.

Το πρωτόκολλο HTTP επιτρέπει στον υπολογιστή A (τον πελάτη-client) να πραγματοποιήσει μια σύνδεση με τον υπολογιστή B (τον διανομέα- server) και να υλοποιήσει την αίτησή του. Ο server αποδέχεται την σύνδεση που ξεκίνησε από τον client και στέλνει πίσω μια απάντηση. Η HTTP αίτηση αναζητά και βρίσκει την πηγή για την οποία ο client ενδιαφέρεται και λέει στο server ποια ενέργεια να κάνει αναφορικά με αυτή την πηγή. Το πρωτόκολλο HTTP (Hypertext Transfer Protocol) λοιπόν, είναι το σύνολο των κανόνων για την μεταφορά του υπερκειμένου(hypertext) (το οποίο μπορεί να αντιστοιχεί σε αρχεία κειμένου, γραφικών, εικόνας, ήχου, video ή οποιουδήποτε multimedia αρχείου) μέσα στον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web).

Αμέσως μόλις ο χρήστης του Web ανοίξει τον δικό του Web browser, κάνει χρήση του πρωτοκόλλου HTTP. Πάντα στην αρχη κάθε URL υπαρχει το “http://” .Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιούμε το πρωτόκολλο HTTP. Ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβουμε την διάφορα μεταξύ των πρωτοκόλλων είναι να πληκτρολογήσουμε αυτά τα 2 URL ftp://ftp.ntua.gr και http://www.ntua.gr . Το πρώτο αναφέρεται στον FTP server (πρωτόκολλο FTP) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ενώ το άλλο στον αντίστοιχο Web server (πρωτόκολλο HTTP).

Επειδή πριν μιλήσαμε για μεταφορά δεδομένων πιθανόν να δημιουργηθεί κάποια σύγχυση σχετικά με το πρωτόκολλο TCP το οποίο είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο μετάδοσης των δεδομένων. Για εξηγηθεί καλύτερα η διαφορά θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα.

Έστω λοιπόν ότι βρισκόμαστε σε μια ιστοσελίδα και θέλουμε να “κατεβάσουμε” μια φωτογραφία. Αυτό που θα κάνουμε λογικά είναι δεξί κλικ και αποθήκευση ως. Εκείνη την στιγμή το πρωτόκολλο HTTP κάνει κλήση στον server και ζητά την φωτογραφία. Αφού γίνει αποδεκτό το αίτημα, η φωτογραφία που στην ουσία είναι μια σειρά από bits “μεταφέρεται” στο αμέσως κατώτερο επίπεδο δηλαδή αυτό της μεταφοράς όπου το TCP αναλαμβάνει να τεμαχίσει την πληροφορία (φωτογραφια) σε πακέτα δεδομένων και να δώσει σε κάθε ένα από αυτά έναν αριθμό ακολουθίας και έναν αριθμό επιβεβαίωσης ώστε να μπορεί το TCP του υπολογιστή μας να ελέγξει αν φτάσανε όλα τα πακέτα και αν όχι να ζητήσει επαναποστολή κάποιων. Μετά πηγαίνουμε στο αμέσως χαμηλότερο επίπεδο (διευθυνσιοδοτησης) όπου το ΙΡ δίνει διευθύνσεις αποστολέα και παραλήπτη σε κάθε ένα πακέτο ώστε να δρομολογηθούν μέσα στο διαδίκτυο. Έπειτα στο φυσικό επίπεδο, που στην ουσία είναι τα καλώδια και οι συσκευές, χρησιμοποιείται το πρωτόκολλο Ethernet από τον server (υπολογιστή) μέχρι το router και μετά έχουμε το ADSL. Αφού φτάσουν τα πακέτα και γίνει η αντίστροφη διαδικασία το HTTP θα μας ενημερώσει μέσω του Web browser ότι η λήψη ολοκληρώθηκε.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το HTTP είναι το πρωτόκολλο με το όποιο μπορούμε και έχουμε πρόσβαση στον παγκόσμιο ιστό και έρχεται σε επαφή με τον χρηστή, ενώ το TCP κάνει την “βρώμικη δουλεία”, δηλαδή είναι υπεύθυνο για την μεταφορά της πληροφορίας και τον έλεγχο σφαλμάτων που πρόεκυψαν κατά την μετάδοση.

WWW

Το WWW (World Wide Web ή Παγκόσμιος ιστός) είναι μια εξαιρετικά επιτυχημένη δικτυακή υπηρεσία η οποία μέσω της καθολικής αποδοχής που γνώρισε οδήγησε στην ραγδαία εξάπλωση του Internet. Χαρακτηριστικό της επιτυχίας του είναι ότι το Web από πολλούς θεωρείται εσφαλμένα συνώνυμο του Internet.

Το Web αποτελεί μια τεράστια συλλογή πληροφοριών, αποθηκευμένων σε διάφορες μορφές (κείμενο, εικόνα, ήχος, κινούμενη εικόνα και γραφικά κ.ά.) οι οποίες συνθέτουν τις ιστοσελίδες. Αυτή η συλλογή είναι κατανεμημένη και διατίθεται στο Διαδίκτυο μέσω ειδικών εφαρμογών, που ονομάζονται εξυπηρετητές Παγκοσμίου Ιστού (WWW servers). Αντίθετα το Internet είναι απλά το μέσον (υπολογιστές και καλώδια) για να λειτουργήσει το Web, ακριβώς όπως μία τηλεφωνική γραμμή είναι το μέσον με το οποίο γίνονται οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις. Βλέπουμε λοιπόν ότι το Web είναι μια υπηρεσία που μας προσφέρεται μέσω του Internet, όπως υπηρεσία είναι και το e-mail (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο), το οποίο μάλιστα δημιουργήθηκε νωρίτερα από το Web.

Δημιουργοί του Web είναι ο Άγγλος Tim Berners-Lee και ο Γάλλος Robert Caillau. Και οι δύο δούλευαν στο CERN , και το 1989 συνεργάστηκαν για την δημιουργία ενός συνδεδεμένου συστήματος πληροφοριών (Interlinked Information System) που θα ήταν προσβάσιμο από όλους τους διαφορετικούς υπολογιστές που χρησιμοποιούνταν στο CERN εκείνη την περίοδο, και οι οποίοι ήταν στην πλειοψηφία τους ασύμβατοι ο ένας με τον άλλο. Την περίοδο εκείνη πολλοί ερευνητές χρησιμοποιούσαν TeX και PostScript για να γράψουν και να αποθηκεύσουν τα έγγραφά τους. Σχετικά λίγοι χρησιμοποιούσαν SGML (Standard Generalized Markup Language). Ο Tim Berners-Lee είχε την ιδέα να δημιουργήσει ένα σύστημα που θα επέτρεπε σε ερευνητές από απομακρυσμένα μεταξύ τους μέρη του κόσμου να οργανώσουν και να συνδέσουν όλο τον όγκο των εγγράφων που διέθεταν. Έτσι πρότεινε την εισαγωγή συνδέσμων (links) μέσα στο κείμενο του κάθε εγγράφου ώστε να είναι δυνατή η πρόσβαση από οποιοδήποτε σε οποιοδήποτε έγγραφο. Έτσι κάποιος καθώς διαβάζει ένα έγγραφο θα μπορεί μέσο των links να δει και να διαβάσει όλα τα σχετικά, όλα τα συνδεδεμένα, με το αρχικό έγγραφα.

Αυτό απαιτούσε τη δημιουργία μιας γλώσσας κατανοητής από όλους τους διαφορετικούς υπολογιστές και παράλληλα ένας τρόπος επικοινωνίας, ένα πρωτόκολλο δηλαδή μεταξύ των υπολογιστών, ώστε να είναι δυνατή η ανάκτηση, το κατέβασμα κοινώς, των εγγράφων με την βοήθεια των συνδέσμων. Έτσι δημιουργήθηκε η γλώσσα οδηγιών HTML (Hypertext Markup Language), η οποία βασίστηκε στην προϋπάρχουσα SGML, και το πρωτόκολλο http (Hypertext Transfer Protocol), το πρωτόκολλο του Web.

Οι βασικές συνιστώσες του Web είναι:


Web servers (Διακομιστές του Web)

Είναι υπολογιστές (με το κατάλληλο λογισμικό) που αποθηκεύουν και διακινούν πληροφορίες, δεδομένα, και έγγραφα χρησιμοποιώντας το Internet. Τα έγγραφα αυτά είναι στη πλειοψηφία τους ιστοσελίδες, αλλά μπορεί να είναι και άλλα αρχεία όπως π.χ λογιστικά φύλλα, παρουσιάσεις, αρχεία κειμένου, συμπιεσμένα αρχεία γενικώς.

Οι χρήστες του Web

Είναι υπολογιστές συνδεδεμένοι στο Internet που μπορούν να κατεβάσουν δεδομένα από τους Web servers.

Το πρωτόκολλο HTTP

Γενικά μιλώντας, όταν λέμε πρωτόκολλο εννοούμε κανόνες επικοινωνίας μεταξύ υπολογιστών. Κάθε υπηρεσία στο Internet έχει το δικό της πρωτόκολλο. Το πρωτόκολλο του Web λέγεται HTTP (Hypertext Transfer Protocol) και είναι ένα σύνολο από κανόνες που ελέγχουν και καθορίζουν την διακίνηση των ιστοσελίδων από τους Web servers στους υπολογιστές των χρηστών

Browsers (Προγράμματα ανάγνωσης ιστοσελίδων)

Είναι το λογισμικό που χρησιμοποιούν οι χρήστες για να παρουσιάσουν κείμενο, γραφικά, ήχο, multimedia, που έχουν κατεβάσει από το Internet. Οι ποιο δημοφιλείς εφαρμογές είναι οι Firefox, Chrome, Internet Explorer, Safari και Opera.

Ubuntu Privacy Remix

Η βασική αιτία που κάνει τα λειτουργικά συστήματα που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα μη ικανά στο να προστατεύουν τα προσωπικά μας δεδομένα είναι η ίδια η δομή τους. Ένα σύγχρονο λειτουργικό σύστημα πρέπει επιτρέπει στον υπολογιστή να συνδέεται εύκολα στο διαδίκτυο. Τι να κάνει κάποιος τον υπολογιστή σήμερα άμα δεν μπορεί να συνδεθεί στο διαδίκτυο…Όμως όσο ακριβά antivirus και να εγκαταστήσουμε, όσο καλά και να ρυθμίσουμε το firewall όσο προσεκτικοί να είμαστε στην περιήγηση μας στο διαδίκτυο στο τέλος κάτι θα τρυπώσει στο σύστημα και θα περιμένει υπομονετικά να πληκτρολογήσουμε κάποιο PIN. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι για όσο θα επεξεργάζεται εμπιστευτικά δεδομένα θα έχει το internet κλειστό. Όμως αυτό δεν έχει νόημα καθώς αυτά τα προγράμματα θα περιμένουν πότε το σύστημα θα ξανασυνδεθεί με το διαδίκτυο για να κάνουν την δουλεία τους. Μια άλλη λύση είναι να χρησιμοποιούμε έναν υπολογιστή για το διαδίκτυο και έναν άλλο ο οποίος δεν θα συνδέεται ποτέ με αυτό. Όμως μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι το απομονωμένο σύστημα ποτέ δεν θα έρθει σε επαφή με κάποιο μολυσμένο USB stick και το antivirus χωρίς ενημερώσεις θα είναι αποτελεσματικό σε μια τέτοια περίπτωση? Επίσης πολλές φορές ακούμε τους χρήστες των συστημάτων Linux να κοκορεύονται ότι τάχα είναι ασφαλείς και δεν χρειάζονται καν antivirus. Δηλαδή τα Linux δεν εκτελούν προγράμματα? Γιατί όλα τα spyware, keyloggers, rootkits, viruses και trojans προγράμματα είναι. Απλά συνήθως αυτοί που τα φτιάχνουν όλα αυτά, στόχο έχουν να πλήξουν το δημοφιλές λειτουργικό σύστημα Windows.

Αν θέλαμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα λειτουργικό σύστημα το οποίο θα μας προσέφερε ένα ασφαλές περιβάλλον για να δουλέψουμε πως θα ήταν? Σίγουρα θα ήταν Linux, ώστε να αποφεύγαμε τις ατελείωτες απειλές που έχουν γραφτεί για τα Windows. Επίσης δεν θα έπρεπε να έχει την δυνατότητα να συνδέεται με κανένα δίκτυο ώστε να μην ανησυχούμε για τυχόν επιθέσεις. Θα έπρεπε να μας δίνει την δυνατότητα να κρυπτογραφούμε τα δεδομένα μας και επίσης να παρέμενε ακέραιο από οποιαδήποτε τυχόν μόλυνση. Κάπως έτσι λοιπόν τα σκέφτηκαν και οι δημιουργοί του Ubuntu Privacy Remix (UPR). Πρόκειται για μια διαμορφωμένη έκδοση της διανομής GNU/Linux Ubuntu της Canonical. Αυτή η έκδοση είναι ρυθμισμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρει όσο το δυνατόν περισσότερη ασφάλεια στους χρήστες. Όλες οι εκδόσεις Ubuntu εκτός από την κανονική εγκατάσταση προσφέρουν και την επιλογή Live CD. Δηλαδή μπορούμε να “τρέξουμε” το λειτουργικό σύστημα από το CD και να το δοκιμάσουμε χωρίς να προκαλέσουμε μόνιμες αλλαγές στον σκληρό μας δίσκο. Αυτή την δυνατότητα χρησιμοποιεί και το UPR για να μας προσφέρει την ακεραιότητα του λειτουργικού συστήματος. Η λογική είναι ότι ακόμα και αν το σύστημα κολλήσει κάποιον ιό όταν θα ξανατρέξουμε το CD o ιός δεν θα υπάρχει πλέον. Επίσης το UPR δεν αναγνωρίζει κανέναν εσωτερικό σκληρό δίσκο ούτε συνδέεται με το internet. Aν κάποιος θέλει να προστατέψει τα δεδομένα του μπορεί με την εφαρμογή TrueCrypt να τα κρυπτογραφήσει και να τα αποθηκεύσει σε μια USB μνήμη (τερματίζοντας το UPR όσα δεδομένα δεν αποθηκευτούν σε κάποια εξωτερική μνήμη θα χαθούν). Για χρησιμοποιήσουμε το UPR πρέπει να κατεβάσουμε το εικονικό αρχείο ISO και να το γράψουμε σε ένα CD. Έπειτα, εάν δεν είναι προρυθμισμένο, να ορίσουμε στο Bios το CD drive ως πρώτη συσκευή για boot(δηλαδή όταν ανοίγουμε τον υπολογιστή να ελέγχει το CD drive αν έχει κάποιο boot CD και μετά να κάνει boot από τον σκληρό δίσκο). Δεν θα γίνουν αλλαγές στο υπάρχον σύστημα του υπολογιστή καθώς το UPR δεν έχει επιλογή κανονικής εγκατάστασης. Στο βίντεο που ακολουθεί η παρουσίαση γίνεται σε εικονικό περιβάλλον για προσωπική ευκολία. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να βάλετε το CD στο tray και να ανοίξετε τον υπολογιστή σας.

Το πρόβλημα που δημιουργείται με το live CD είναι ότι κάθε αλλαγή και ρύθμιση που κάνουμε στα προγράμματα χάνεται με κάθε επανεκκίνηση. Αν για παράδειγμα δουλεύουμε με την δωρεάν σουίτα εφαρμογών γραφείου Open Office (αντίστοιχο του Microsoft Office) και θέλουμε να εμπλουτίζουμε το λεξικό με νέες λέξεις, αυτές οι αλλαγές θα χάνονται όταν θα τερματίζουμε την λειτουργία του συστήματος μας. Επίσης εάν χρησιμοποιούμε το GnuPG (αντίστοιχο του PGP) θέλουμε να κρατάμε τα κλειδιά κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης. Την λύση σε αυτό το πρόβλημα δίνει πάλι το TrueCrypt με τα Extended TC-Volumes. Δημιουργώντας ένα extended volume και ανοίγοντας το ότι αλλαγές κάνουμε στα προγράμματα, αποθηκεύονται σε αυτό. Μόλις τελειώσουμε την εργασία μας το κλείνουμε και το αποθηκεύουμε σε μια μνήμη USB ώστε να έχουμε διαθέσιμες τις αλλαγές που κάναμε και την επόμενη φορά. Δείτε το βίντεο για να καταλάβετε.

Τα συστήματα Ubuntu είναι τα ποιο δημοφιλή από τις διάφορες διανομές GNU/Linux και περά από την βασική, υπάρχουν δεκάδες προσαρμοσμένες εκδόσεις (δωρεάν) για διαφορετικά αντικείμενα η καθεμία. Μια ελληνική έκδοση του Ubuntu είναι ο Μονομάχος.

Κλείδωμα φακέλων

Αυτή την φορά θα δείξουμε ένα απλό κολπάκι με το όποιο μπορούμε να κλειδώνουμε φακέλους στα windows. Ξεκινάμε ανοίγοντας το σημειωματάριο και γράφοντας μέσα ren x x.{21EC2020-3AEA-1069-A2DD-08002B30309D} βάζοντας το όνομα του φακέλου που θέλουμε να κλειδώσουμε στην θέση του κάθε x. Πατάμε αποθήκευση ως και δίνουμε ένα όνομα της μορφής όνομα_αρχείου.bat. Μεταφέρουμε το αρχείο που δημιουργήσαμε στη θέση που βρίσκεται ο φάκελος και πατάμε διπλό κλικ. Παρατηρούμε ότι ο φάκελος άλλαξε και πλέον είναι μια συντόμευση του πίνακα ελέγχου. Για να το επαναφέρουμε στην αρχική του κατάσταση ανοίγουμε πάλι το σημειωματάριο και γράφουμε ren x.{21EC2020-3AEA-1069-A2DD-08002B30309D} x βάζοντας τον ονομα του φακέλου σε κάθε x. Και σε αυτό δίνουμε ένα ονομα με κατάληξη .bat και το μεταφέρουμε στη θέση που είναι ο φάκελος. Πατώντας διπλό κλικ ο φάκελος επιστρέφει στη αρχική του μορφή. Ακολουθεί παραδείγμα:

Κρύψιμο αρχείων σε εικόνες JPEG

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να προστατέψουμε προσωπικά αρχεία από τρίτους. Όμως πάντα ισχύει αυτό που λέμε πως “ότι κλειδώνει, ξεκλειδώνει” . Επίσης μπορεί να μην θέλουμε να έχουμε κρυπτογραφημένα αρχεία στο PC για διάφορους λόγους. Πάντα είναι καλύτερο να μην πέφτει στην αντίληψη των άλλων κάτι το οποίο θέλουμε να το κρατήσουμε κρυφό. Υπάρχει ένα κόλπο με το οποίο μπορούμε να κρύβουμε διάφορα αρχεία μέσα σε εικόνες .jpg και να μην καταλαβαίνει κανείς την ύπαρξη τους. Τα βήματα για να το κάνουμε αυτό είναι πολύ απλά. Καταρχάς χρειαζόμαστε μια φωτογραφία και τα αρχεία που θέλουμε να κρύψουμε. Το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να συμπιέσουμε τα “κρυφά αρχεία” (όχι την photo) σε μορφή zip , rar ή 7z (ίσως και σε άλλα). Έπειτα δημιουργούμε έναν φάκελο στο σκληρό μας δίσκο, καλύτερα στην ρίζα του (εκεί που βρίσκονται οι φάκελοι Program files, windows κλπ). Μεταφέρουμε το συμπιεσμένο αρχείο και την φωτογραφία στον φάκελο που φτιάξαμε. Ανοίγουμε το Command prompt , πληκτρολογούμε cd \ και πατάμε enter. Μετά πληκτρολογούμε cd το όνομα του φακέλου που φτιάξαμε και enter. Τέλος πληκτρολογούμε copy /b όνομα φωτογραφίας.jpg + όνομα συμπιεσμένου αρχείου.zip (ή .rar ή .7z ή…..) ξανά το όνομα φωτογραφίας.jpg και πατάμε enter. Μέσα στον φάκελο λογικά δεν θα φανεί καμιά αλλαγή , όμως η εικόνα έχει πλέον μέσα της τα κρυφά αρχεία. Για να το διαπιστώσετε αυτό αλλάξτε την κατάληξη της φωτογραφίας από .jpg σε .zip (ή rar ή 7z ή…) και πατήστε διπλό κλικ για να αποσυμπιέσετε τα αρχεία. Την αποσυμπίεση πρέπει να την κάνετε με κάποιο πρόγραμμα συμπίεσης, όπως το WinRAR ή το 7zip, και όχι με την εξαγωγή των Windows. Δείτε και ένα παράδειγμα στο παρακάτω βίντεο:

Δικτατορία του Internet

Τελικά το internet είναι κάτι καλό ή βρίσκεται εδώ για να μας κατασκοπεύει? Άμα ψάξουμε σε κάποια μηχανή αναζήτησης για αυτό το θέμα θα βρούμε εκατομμύρια αναφορές για μυστικά προγράμματα της CIA που στόχο έχουν να φακελώσουν όλο τον κόσμο και σατανικές εταιρίες που αγοράζουν και πουλάνε προσωπικά δεδομένα. Θα μάθουμε ότι όταν μπαίνουμε σε μια ιστοσελίδα δημιουργούμε αποτύπωμα όπου την επόμενη φορά που θα την ξαναεπισκευτουμε θα καταλαβαίνουν ότι είμαστε το ίδιο άτομο (δεν μιλώ για τα cookies). Πως μπλέξαμε έτσι όμως…? Δεν φαινόταν έτσι στην αρχή. Υπήρχαν νόμοι που προστάτευαν τους χρήστες και έπρεπε να γίνει κάτι σοβαρό για να αρθεί το απόρρητο. Και από αυτό φτάσαμε στο σημείο να κλείνουμε φυλακή διαχειριστές ιστοσελίδων tracker γιατί δίνουν την δυνατότητα σε χρήστες να ανταλλάσουν δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο. Επίσης εκεί που η έξυπνη τακτική για κάποιον που χρησιμοποιούσε το διαδίκτυο ήταν να μην γράφει τα πραγματικά του στοιχειά, τώρα έχουμε το τέρας του Facebook όπου ο κάθε άνθρωπος πάει οικιοθελώς και φορτώνει τους server με ένα σωρό προσωπικά δεδομένα. Κάποιοι έχουν φτάσει στο σημείο να δίνουν αναφορά στο facebook τι φαγητό έφαγαν σήμερα, που θα πάνε διακοπές, τι ψηφίζουν κλπ.

Ο Julian Assange βρέθηκε πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, όπου μίλησε σε φοιτητές για το Internet. Για όσους δεν γνωρίζουν, o Assange είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Wikileaks. Η εν λόγο ιστοσελίδα έχει γίνει βήμα για πολλούς που ήθελαν να παραδώσουν στην δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα διατηρώντας την ανωνυμία τους. Για παράδειγμα τον Απρίλιο του 2010, το WikiLeaks δημοσίευσε βίντεο από ένα περιστατικό του 2007 οπότε και Ιρακινοί άμαχοι πολίτες θανατώθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες. Τέσσερις μήνες μετά, εντελώς…τυχαία εμφανίζονται 2 Σουηδέζες και ισχυρίζονται ότι υπέστησαν βιασμό από τον Assange…

Στο Campridge λοιπόν, ο high-tech terrorist (όπως τον αποκαλούν οι αμερικανοί αξιωματούχοι του στρατού) εκανε την εξής δηλωση: "το Internet είναι η μεγαλύτερη κατασκοπευτική μηχανή που υπήρξε ποτέ. Δεν είναι κάτι που ευνοεί τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν ευνοεί την ελευθερία του λόγου. Είναι ένα μέσο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να στηθεί ένα απολυταρχικό καθεστώς, που όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ". Για να στηρίξει τα λεγόμενά του, ο Assange επικαλέστηκε ένα παλιό περιστατικό που έλαβε χώρα στο Κάιρο, πολύ πριν τις πρόσφατες εκτεταμένες ταραχές που οδήγησαν στην ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ. Κάποια στιγμή έγινε μια μίνι εξέγερση στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου, η οποία τελικά κατεστάλη από τις αρχές. Σύμφωνα με τον Assange, το καθεστώς χρησιμοποίησε το Facebook για να βρει τους πρωτεργάτες της εξέγερσης. Όταν εντοπίστηκαν οι ταραχοποιοί, οδηγήθηκαν στην απομόνωση, όπου βασανίστηκαν από καθεστωτικούς.

Βλέπουμε λοιπόν πως το άκακο facebook που στόχο έχει να μας βοηθήσει να βρούμε παλιούς συμμαθητές έγινε εργαλείο για την προστασία ενός καθεστώτος. Στην ουσία όμως το facebook δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα ιστοσελίδα. Ο Assange δεν έχει τίποτα με το facebook η το internet γενικότερα. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού με την βοήθεια της ιστοσελίδας Wikileaks αποκαλύθηκαν πολλά... Όμως το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Υπάρχει μια συνεχής παρακολούθηση στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα οι χρήστες μέσω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη “παρακολούθηση”. Και όσοι θεωρούν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές ας θυμηθούν ότι η κάρτα του πολίτη είναι προ των πυλών.

Hamachi

Λίγο πολύ όλοι όσοι έχουν μια κάποια εξοικείωση με τα δίκτυα έχουν δημιουργήσει ένα τοπικό δίκτυο (LAN – Local Area Network) για τους υπολογιστές του σπιτιού η του γραφείου. Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Όμως το LAN όπως φανερώνει και η λέξη “local” έχει περιορισμούς ως προς την έκταση που μπορούμε να το εφαρμόσουμε. Τι συμβαίνει όμως εάν θέλουμε να φτιάξουμε ένα δίκτυο από υπολογιστές οι οποίοι βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους; Η λύση σε αυτό το πρόβλημα δίνεται από τα VPN. Τα VPN (Virtual Private Networks) είναι δίκτυα τα οποία δημιουργούνται από την δέσμευση πόρων του διαδικτύου και έχουν τα χαρακτηριστικά των LAN. Τα δεδομένα που μεταφέρονται μέσω VPN κρυπτογραφούνται και έτσι η σύνδεση των υπολογιστών είναι ασφαλής. Αυτό βέβαια έχει κόστος στον ρυθμό μετάδοσης των δεδομένων, έτσι ο χρόνος αποστολής αρχείων μεγάλου μεγέθους θα είναι σχετικά μεγαλύτερος σε σχέση με την ταχύτητα της σύνδεσης μας. Τα VPN χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τις επιχειρήσεις οι οποίες έχουν ανάγκη από κλειστά δίκτυα τα οποία χρησιμοποιούν οι υπάλληλοι τους όταν βρίσκονται μακριά από τα γραφεία τους. Όμως τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν τα VPN μπορούν να χρησιμέψουν σε πολλές περιπτώσεις. Ένας εύκολος τρόπος να φτιάξουμε ένα VPN είναι το πρόγραμμα Hamachi το οποίο πιθανότατα είναι γνωστό στους χρήστες online ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Στο βίντεο που ακολουθεί δείχνει πως έφτιαξα ένα VPN δίκτυο μεταξύ δυο PC (το ένα Windows 7 και το άλλο Windows XP). Για ποιο ευκολία χρησιμοποίησα δυο virtual machines αντί για 2 πραγματικούς υπολογιστές, όμως τα βήματα είναι κοινά και στις δυο περιπτώσεις.

VirtualBox

Ένα βασικό ζήτημα που απασχολεί τους χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι η προστασία του συστήματος τους. Ανεξαρτήτως λειτουργικού (Windows, Mac, Linux), είναι πολύ πιθανό να κάνουμε μια λάθος ρύθμιση η να κολλήσουμε κάποιον ιό με αποτέλεσμα την κατάρρευση του συστήματος μας. Όποιος λοιπόν θέλει να πειραματίζεται συνεχεία με νέα προγράμματα και να “βάζει χεράκι” στις ρυθμίσεις του PC του ίσως θα ήταν καλύτερα να δοκιμάσει τα virtual pc. Η έννοια του virtual pc είναι στην ουσία ένας εικονικός υπολογιστής (virtual machine) που τρέχει πάνω στον κανονικό. Μπορούμε για παράδειγμα να στήσουμε μια έκδοση Linux και να την δοκιμάσουμε χωρίς να κάνουμε μόνιμες αλλαγές στον σκληρό δίσκο. Απλά θα δημιουργηθεί ένα αρχείο το όποιο στην ουσία θα είναι ο εικονικός σκληρός δίσκος και μέσα σε αυτό θα κάνουμε εγκατάσταση το λειτουργικό που μας ενδιαφέρει. Με το λειτουργικό αυτό μπορούμε να κάνουμε όλες τις συνηθισμένες δραστηριότητες μας. Μπορούμε να περιηγηθούμε στο διαδίκτυο, να δοκιμάσουμε νέες εφαρμογές, να παίξουμε παιχνίδια και βεβαία αν κάτι πάει στραβά θα ξέρουμε εκ των προτέρων και δεν θα το εφαρμόσουμε στο κανονικό λειτουργικό μας σύστημα. Υπάρχουν διάφορα προγράμματα με τα οποία μπορούμε να φτιάξουμε virtual machines. Ένα από αυτά είναι το VirtualBox της Oracle το οποίο είναι ανοικτού κώδικα και διατίθεται δωρεάν. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Tor Project

Τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί πολλά προγράμματα με τα οποία μπορούμε να αποκρύψουμε την IP διεύθυνση μας. Οι λόγοι για τους οποίους οι χρήστες τα χρησιμοποιούν είναι αποφυγή του traffic analysis, περιήγηση σε ιστοσελίδες η οποίες έχουν αποκλείσει (ή αποκλειστεί από) κάποιες χώρες, ασφάλεια όταν μπαίνουν από ελευθέρα Hotspots, αποφυγή ban από forums κ.α. Αυτά τα προγράμματα συνήθως χρησιμοποιούν VPN δίκτυα ή proxy servers. Περά από αυτές τις λύσεις υπάρχει και το Tor Project. Το Tor είναι ένα πρόγραμμα που συνδέει τον χρήστη με την τοποθεσία που θέλει επισκεφτεί αφού πρώτα περάσει μέσα από ένα δίκτυο από υπολογιστές (εθελοντών) που χρησιμοποιούν κρυπτογράφηση.

Το αποτέλεσμα είναι τα δεδομένα που στέλνουμε και λαμβάνουμε να κρυπτογραφούνται και η IP που βλέπει ο παραλήπτης να είναι από έναν τυχαίο υπολογιστή του δικτύου Tor. Ένα επίσης δυνατό χαρακτηριστικό του Tor είναι ότι μπορούμε να το μεταφέρουμε με μια μνήμη USB και να το χρησιμοποιούμε και σε άλλους υπολογιστές χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε εγκατάσταση. Εάν κατεβάσετε την φορητή έκδοση, μέσα στον φάκελο θα βρείτε και έναν portable Firefox ρυθμισμένο κατάλληλα. Ο συγκεκριμένος Firefox έχει απενεργοποιημένα τα java και flash plugins (αντίο YouTube). Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί οι flash εφαρμογές αποκαλύπτουν την IP ακόμα και όταν χρησιμοποιούμε τέτοιου είδους προγράμματα. Έτσι μπορείτε να χρησιμοποιείτε, πότε τον browser που έχετε εγκαταστήσει στον υπολογιστή σας και πότε αυτόν του Tor ανάλογα με την περίσταση. Βέβαια μπορείτε να εγκαταστήσετε την expert έκδοση στο PC και να το ρυθμίσετε από μονοί σας... Τέλος το Tor δίνει την δυνατότητα να το χρησιμοποιήσετε και στο chat. Απλά κατεβάστε την έκδοση που περιέχει και το portable Pidgin.